آش جو از مجموعه انواع آش ها و شورباهای ایرانی است که یکی از خوراکی های محبوب فصول سرد سال (پاییز و زمستان) محسوب می شود. این آش خوش طعم و پر خاصیت، این روزها می تواند گزینه ی مناسبی برای دوران درمان و نقاهت بیماری کرونا نیز باشد. گرچه این غذا در شهرهای مختلف به روش های متنوعی طبخ می شود اما در ادامه به یکی از روش های پخت آش جو پرداخته می شود.

طرز تهیه آش جو به روش طب ایرانی

روش های مختلفی برای پخت این آش وجود دارد و از جوی پوست کنده یا بلغور جو استفاده می شود، در ادامه یکی از روش های طبخ آش جو معرفی می شود:

مواد لازم:

جوی پوست کنده: ۲ پیمانه

گندم با پوست: ۱ پیمانه

نخود: نصف پیمانه

عدس: نصف پیمانه

لوبیا چیتی: نصف پیمانه

ماش: نصف پیمانه

لوبیا سفید: نصف پیمانه

لوبیا قرمز: نصف پیمانه

لوبیا چشم بلبلی: نصف پیمانه

پیاز متوسط: ۲ عدد

پونه کوهی :۱ قاشق غذاخوری

سبزی آش: ۱ کیلوگرم

گردوی چرخ کرده: ۲۰۰ گرم

کشک ساییده محلی: ۱ کیلوگرم

ادویه ها (نمک، فلفل، زردچوبه، دارچین، زنجبیل، زیره، آویشن وگلپر ): به مقدار لازم

روغن زیتون: ۸ الی ۱۰ قاشق غذاخوری

طرز تهیه آش جو:

ابتدا حبوبات را که از شب قبل خیس کرده اید روی حرارت قرار دهید تا به آرامی بجوشد سپس پیاز خرد شده را به همراه نمک و ادویه ها به آن اضافه کنید اجازه دهید با حرارت ملایم بپزد پس از آن سبزی خرد شده را به آش اضافه کنید.

( در این حالت هر چند دقیقه یک بار غذا را خوب هم بزنید تا ته نگیرد)

 در انتها پونه را به غذا بیفزایید و آن را مرتب هم بزنید تا جا بیفتد.

برای روی آش :

کشک ساییده شده را همراه با یک قاشق مرباخوری پونه در مخلوط کن ریخته و کاملا مخلوط کنید تا آماده صرف شود غذا را در بشقاب بکشید و به ترتیب روی آن ۲ قاشق روغن زیتون، مقداری کشک، گردوی چرخ کرده و گلپر ساییده شده بریزید و میل کنید.

نکته: بهتر است پس از مصرف آش جو با توجه به فصل سرما، اگر سرد مزاج هستید مقداری خرما میل کنید که برای جلوگیری از پوکی استخوان بسیار مفید است.

خواص مواد تشکیل دهنده آش جو:

در زیر به بررسی برخی خواص مواد تشکیل دهنده این اش می پردازیم:

۱) جو 

جو قلیل الغذا تر از گندم است و تسکین دهنده صفرا و خون و عطش می باشد. طبع جو سرد و خشک است. مصلح آن رازیانه، شیرینی های طبیعی، انیسون و روغن های گیاهی می باشد.

۲)ماش

خواص ماش لطیف تر از عدس و نفخ آن کمتر از باقلا می باشد و جزء بهترین حبوبات به حساب می آید. ماش، کثیرالغذا، مولد خلط صالح بوده ولی دیر هضم است به خصوص آنکه پوست آن کامل گرفته شده باشد. مصرف آن در فصل بهار در سرزمین های گرم و افراد گرم مزاج، مفید است و باعث تسکین حرارت، صفرا و خون می شود. ماش پوست کنده برای رفع یبوست و با پوست آن برای درمان اسهال مفید است.

۳) لوبیا:

لوبیای قرمز گرم تر از نوع سفید آن میباشد. باعث نرمی و لینت سینه و ریه می گردد. ادرار آور است، شیرافزا و چاق کننده ی بدن و محرک نیروی جنسی می باشد. از طرفی به علت دیر هضمی و نفاخ بودن و تولید خلط غلیظ باید در افرادی که دستگاه گوارش ضعیف دارند خوب پخته شود و در مصرف آن زیاده روی نشود.

۴) نخود:

نخود تقویت کننده حرارت غریزی است. تولید کننده ی خون سالم است و غذائیت زیادی دارد و چاق کننده است. ادرار آور و قاعده آور و عرق آور است. لینت بخش دستگاه گوارش است. باعث افزایش منی می شود.

۵) عدس:

عدس قابض دیرهضم نفاخ غلیظ کننده خون بوده و مانع حرکت آن در مویرگ ها می‌شود. تولید خون سوداوی کرده و موجب دیدن خوابهای مشوش و ضعف بینایی می شود. با این وجود در صورتیکه خوب پخته و له شود مقوی معده است. با تولید خون سوداوی برای اعضایی مانند استخوان ها مفید است. مصلح آن جو است بنابراین بهتر است در ترکیب با جو به کار رود.

****

منبع: برگرفته از کتاب «تغذیه در طب ایرانی اسلامی» نویسندگان: «دکتر غلامرضا کردافشاری، دکتر حوریه محمدی کناری، دکتر سید سعید اسماعیلی، دکتر مریم مقیمی» پزشک متخصص طب ایرانی

تهیه و تنظیم: فهیمه آرون

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید